Inleiding
Al sinds vroege tijden is er een grote belangstelling voor de effecten van voeding. Voeding maakt sinds het begin van de jaartelling onderdeel uit van de geneeskunde, in vrijwel alle culturen. Van Hippocrates, de grondlegger van de moderne geneeskunde, 460-377 voor Christus komt de uitspraak “ Laat voeding uw medicijn zijn en medicijn uw voeding”. Daarnaast legde hij de nadruk op externe invloeden, zoals de jaargetijden. Zowel de geschiedenis van de geneeskunde als de hedendaagse wetenschappelijke literatuur laten zien dat zijn basisleer ook vandaag de dag zeer actueel is.
De herontdekte invloed van vitamine D, gemaakt onder invloed van zonlicht, op onze gezondheid is daar een voorbeeld van. Sinds kort mogen we weer zonnen.
Vanaf dat moment zijn de voedingsleer en de geneeskunde nog sterker dan voorheen onlosmakelijk met elkaar verbonden, zowel in uitvoering, onderwijs als onderzoek. Pas vanaf het moment dat de medicijnen een belangrijke rol gaan innemen komt er een steeds duidelijker scheiding tot stand en ontstaan uiteindelijk twee aparte wetenschappen.
Wij denken dat in onze moderne maatschappij de aanwezigheid van tekorten vooral iets is van lang geleden en Derde Wereld landen. De realiteit is echter ontluisterend. Zelfs in een modern land als Amerika heeft 8% van de burgers een vitamine C tekort. In Canada heeft 14% van de burgers een vitamine C tekort en zelfs 33% een suboptimaal niveau. Zouden we dit naar de Nederlandse situatie vertalen dan zouden 2,4 miljoen Nederlanders een vitamine C tekort hebben. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat wij het beter doen, vooral niet omdat vitamine C in Amerika en Canada veel vaker dan hier wordt toegevoegd aan voeding en dranken.
Alleen zeer ernstig vitamine C tekort geeft het klassieke scheurbuik beeld, milder tekort gaat gepaard met spierklachten, bloedend tandvlees, blauwe plekken en vaak een zeer forse vermoeidheid.
Helaas is met die scheiding geen verbetering opgetreden in gezondheid. Werkelijke gezondheid laat zich het beste meten door de ziektevrije levensverwachting te volgen. Deze is in de laatste 20 jaar fors afgenomen, alle gezondheid bevorderende maatregelen te spijt. Nog duidelijker is dit bij de kinderen, in de bloei van hun leven heeft inmiddels 20% een chronische ziekte.
De geneeskunde is tegenwoordig vooral gericht op het bestrijden van al aanwezige ziekten, in tegenstelling tot de periode voor 1950 waarbij veel meer het verbeteren van leefomstandigheden en voorkomen van ziekten werd bestudeerd. Daarmee zijn vele ziektebeelden ten gevolge van een zeer ernstig tekort verdwenen, waaronder de Engelse Ziekte, cretinisme, beri-beri, pellagra en scheurbuik. Ziektebeelden waarvan werd gedacht dat zij erfelijk en ongeneeslijk waren, maar “slechts” het gevolg waren van onvolwaardige voeding.
Die successen heeft de moderne geneeskunde helaas niet meer kunnen evenaren. Daarmee wordt niet gezegd dat de medicamenteuze geneeskunde geen waarde heeft. Onze medicijnen zijn hoogwaardig en van onschatbare waarde bij de inzet van het bestrijden van een aanwezige ziekte, het verbeteren van de daarmee gepaard gaande verschijnselen en het verbeteren van de levensverwachting met een ziekte. Helaas is gebleken dat zij volkomen ongeschikt zijn voor preventie en het voorkomen van ziekten.
Zou vandaag de dag een ziekte als scheurbuik zich openbaren, dan zou de oplossing worden gezocht in het ontwikkelen van een nieuw peperduur medicijn. Aan vitamine C zou niemand denken, enerzijds door economische bedrijfsbelangen en anderzijds door het heersende dogma in de geneeskunde, waarbij elk mineraal of vitamine alternatief is. Daarmee onze voorgangers en hun Nobelprijs bekroonde ontdekkingen minachtend.
Al sinds vroege tijden is er een grote belangstelling voor de effecten van voeding. Voeding maakt sinds het begin van de jaartelling onderdeel uit van de geneeskunde, in vrijwel alle culturen. Van Hippocrates, de grondlegger van de moderne geneeskunde, 460-377 voor Christus komt de uitspraak “ Laat voeding uw medicijn zijn en medicijn uw voeding”. Daarnaast legde hij de nadruk op externe invloeden, zoals de jaargetijden. Zowel de geschiedenis van de geneeskunde als de hedendaagse wetenschappelijke literatuur laten zien dat zijn basisleer ook vandaag de dag zeer actueel is.
De herontdekte invloed van vitamine D, gemaakt onder invloed van zonlicht, op onze gezondheid is daar een voorbeeld van. Sinds kort mogen we weer zonnen.
Vanaf dat moment zijn de voedingsleer en de geneeskunde nog sterker dan voorheen onlosmakelijk met elkaar verbonden, zowel in uitvoering, onderwijs als onderzoek. Pas vanaf het moment dat de medicijnen een belangrijke rol gaan innemen komt er een steeds duidelijker scheiding tot stand en ontstaan uiteindelijk twee aparte wetenschappen.
Wij denken dat in onze moderne maatschappij de aanwezigheid van tekorten vooral iets is van lang geleden en Derde Wereld landen. De realiteit is echter ontluisterend. Zelfs in een modern land als Amerika heeft 8% van de burgers een vitamine C tekort. In Canada heeft 14% van de burgers een vitamine C tekort en zelfs 33% een suboptimaal niveau. Zouden we dit naar de Nederlandse situatie vertalen dan zouden 2,4 miljoen Nederlanders een vitamine C tekort hebben. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat wij het beter doen, vooral niet omdat vitamine C in Amerika en Canada veel vaker dan hier wordt toegevoegd aan voeding en dranken.
Alleen zeer ernstig vitamine C tekort geeft het klassieke scheurbuik beeld, milder tekort gaat gepaard met spierklachten, bloedend tandvlees, blauwe plekken en vaak een zeer forse vermoeidheid.
Helaas is met die scheiding geen verbetering opgetreden in gezondheid. Werkelijke gezondheid laat zich het beste meten door de ziektevrije levensverwachting te volgen. Deze is in de laatste 20 jaar fors afgenomen, alle gezondheid bevorderende maatregelen te spijt. Nog duidelijker is dit bij de kinderen, in de bloei van hun leven heeft inmiddels 20% een chronische ziekte.
De geneeskunde is tegenwoordig vooral gericht op het bestrijden van al aanwezige ziekten, in tegenstelling tot de periode voor 1950 waarbij veel meer het verbeteren van leefomstandigheden en voorkomen van ziekten werd bestudeerd. Daarmee zijn vele ziektebeelden ten gevolge van een zeer ernstig tekort verdwenen, waaronder de Engelse Ziekte, cretinisme, beri-beri, pellagra en scheurbuik. Ziektebeelden waarvan werd gedacht dat zij erfelijk en ongeneeslijk waren, maar “slechts” het gevolg waren van onvolwaardige voeding.
Die successen heeft de moderne geneeskunde helaas niet meer kunnen evenaren. Daarmee wordt niet gezegd dat de medicamenteuze geneeskunde geen waarde heeft. Onze medicijnen zijn hoogwaardig en van onschatbare waarde bij de inzet van het bestrijden van een aanwezige ziekte, het verbeteren van de daarmee gepaard gaande verschijnselen en het verbeteren van de levensverwachting met een ziekte. Helaas is gebleken dat zij volkomen ongeschikt zijn voor preventie en het voorkomen van ziekten.
Zou vandaag de dag een ziekte als scheurbuik zich openbaren, dan zou de oplossing worden gezocht in het ontwikkelen van een nieuw peperduur medicijn. Aan vitamine C zou niemand denken, enerzijds door economische bedrijfsbelangen en anderzijds door het heersende dogma in de geneeskunde, waarbij elk mineraal of vitamine alternatief is. Daarmee onze voorgangers en hun Nobelprijs bekroonde ontdekkingen minachtend.